Filmde, Mischa Barton, Piper Perabo ve Jessica Paré gibi ünlü oyuncularda dikkat çekiyor ve Performanslarını gördüğüm kadarıyla da başarılı oyuncular rollerinin üstesinden gelmeyi iyi biliyorlar. Özellikle Piper Perabo’ya daha da lafım yok bu filmden sonra. Hele ki bu filmde yaşı daha çok genç iken bu kadar özellikli bir rolün altından kalkmak her aktrisin harcı değil bana göre.

Neyse, konu; yatılı ve lüks okuldaki üç arkadaşın Mary, (Mischa Barton) Pauline, (Piper Perabo) ve Tori (Jessica Paré) arkadaşlıklarını ve aynı zamanda da dünyaya zıt, farklı aşklarını anlatan bir yapım. İnsanın kendini ve yaşamındaki kimliğini aramasını iyi bir dil üslubuyla anlatan film, Susan Swan’ın aynı adlı romanından, esere sadık kalınarak 2001 senesinde beyazperdeye uyarlanma.

Aslında bu film ve eser, hepimizin içe dönük veya cesaret, korkuya göre de değişen durumlar neticesinde dışa dönük olarak şahit olduğumuz inişli ve de çıkışlı olaylarımızı çok iyi yansıtan bir ayna. Mesela şudur ki, yanlış insanlara bir olayınızı ister istemez anlattığınız zaman, o vakit ya da zamanla sizden uzaklaştığını görürsünüz. Akabinde içinizi bir burukluk kaplamasıyla beraberinde pişman da olursunuz. Çünkü o kişi artık size olan görüşünü değiştirmiştir, her ne kadar belli etmese de bakışları ya da imaları aslında size çok şeyi anlatır. Konuşma sırasında farkında olmadan bir iki sözü bile sizi üzmeye ya da kırmaya yeter. Her ne kadar sizin için bu durum zaman zaman önemsiz görünse de bu tür davranışlar aslında moralinizi ve hayatınızı derinden acıtmaya yeten etkenlerdir. İşte bu yüzden filmi izlediğiniz zaman yeri gelip de hissedeceğiniz duygular aynıdır.

Lost and Delirious yani Kayıp ve Çılgın tıpkı adı gibi. İnsanın benliğini araması, sorgulaması.. Ve bu gayede yaşamak için uğraş vermesi ya da başaramaması. Bir insanın aşkı için ve sevip gönül bağladığı insan uğruna, neler yapabileceğini anlatan harika ve bi o kadar da gerçekçiliği acıklı bir şekilde vurgulayan bir film. Filme eşcinsellik ya da önyargı yönünden yaklaşanlar olursa eğer, hiç izlemeyin ya da hiç eleştirmeyin. Sadece şu filme “bir insan gözüyle..” bakabilmeyi başarın. Filmin müzikleri ise şahane. Hele ki en sonuncusu, tam sahneye uygun ve de takdire şayan.

Sonuç olarak,
Farklı karakterleri kendinden direkt uzaklaştırmayı ya da uzaklaştırmaya çabalayan ve kendine göre bunu “böyle iyiyiz.” sanan masumlar var aramızda. Aslında öyle değil. Toplumda ötekileşmek ve de insanın kendi çaresizliğiyle baş başa kalması kadar üzücü bir durum yok. Bazıları bunu anlamaktan çok uzak maalesef. Benim demek istediğim artık iyice anlıyorum ki, insana insan olduğu için değer verilmesi. Yani demem o ki, gel ve sen de kendini zaman zaman Pauline’nin yerine koy.

Umarım siz insanları olduğu gibi kabul eder ve onları yüreğinize güzellikleriyle kabul edebilirsiniz. Umarım ki bir insanın farklılığını öğrendikten sonra, ondan uzaklaşmaya değil aksine onu anlamaya ve sıkı bir dost edinmeye çabalayabilirsiniz.
Güzel günler sizinle olsun, sevgi kelebekleri.
İyi günler.

Ata Demirer’in şov dünyası için yapmış olduğu çalışmalarını oldum olası çok sever, beğenir ve takip etmeye gayret ederim. Çünkü adamın şaka ve duygu arasında bizlere yaşatmış olduğu ince bir çizgi var. Aslında bunu gayet iyi başarıyor. İzleyiciye duygularını göstermede bir nevi yetenekli bir oyuncu. Bu yüzden heyranım kendisine.

Şahsen filmin oyuncu kadrosunu çok beğendim. Hepsi izleyicilerimize tanıdık yüz olarak görünen bilindik simalar. Özellikle son dönemlerde adını sıkça duyar olduk ki beğendiğim ve gayet samimi bulduğum oyuncumuz, Nihal Yalçın’da (Elvan) yapımın kadrosunda bulunuyor.

Neyse daha fazla çene çalmadan, konuya gelecek olursak eğer;
Filmimiz, Almanya’nın Berlin kentinde yaşamını sürdürmeye çalışan, boksörümüz Ayhan Kaplan (Ata Demirer) ve onun yakınları üzerine kurgulanmış bir şekilde geçiyor. Kaplan’ın koçu, kendisini daha önce de Eyvah Eyvah 2 de gördüğümüz Tarık Ünlüoğlu. (Cemal) Bunun dışında ise, Kaplan kederli boksör hayatının yanında, iri vücudunun avantajından dolayı da ara ara gece kulüplerinde korumalık yapıyor. Bir süre sonra Ayhan ve Koçu Cemal ikilisinin işleri artık eskide olduğu gibi normalinde gitmemektedir. Boksörümüz yaşından ötürü artık hamlanmış ve eski performansını uzun süre boyunca koruyamamaktadır. Buna karşın işler bu noktadan sonra farklı bir hal alır ve artık Ayhan Kaplan & Koç Cemal ikilisi için dar günler böylelikle başlamış olur. Lakin Ayhan’ın bu zor zamanlardan çıkabilmesi için kurtuluşu aslında Memleketi yani Türkiye’dir.

Son olaraktansa şöyle ki;

Özellikle Aile bağlarına vurgu yapmayı da iyi başarabilmiş Komedyenimiz. Bir yandan ise Ata Demirer’in Almanya hakkında ki ince esprileri de şahane olmuş. Hele ki o köpekleri gezdirdikten sonraki “Dakik Alman” olayına çok güldüm. Bunun yanında Almancı şivesi harika. Zaten şivesi ile yaptığı konuşmalar kırıp geçirdi beni. Ayrıca çekimlerin Almanya’da olduğu kısımlarda bölgeler izleyiciye sanki bir tanıtım gibi gösteriliyor ama bu aslında hoşuma gitti. Yani şahsen oraları biraz gezmiş kadar oldum herhalde.

Her ne kadar film biraz olayları hızlı bir şekil de geçse de aslında yine de her şeyiyle bir nevi izlenilebilir olduğunu cidden ispatlayan bir yapım olmuş. Eğer şu sıralar “beni güldürecek yerli bi film yok mu yahu?” derseniz, Berlin Kaplanı’nı daha fazla kendinizden mahrum bırakmayın. Bana göre son zamanlarda sinemamıza uğrayan ve bizlere tebessüm ettirebilmeyi başaran filmlerimizden birisi.

Hepimizin çocukluktan başlayan hayalleri vardır sanırım. Hatta bizler hayal kurmayı “Büyüyünce ne olacaksın?” sorusu ile öğrendik sanırım. Kimimiz bu hayalinin peşinden koştu, bunu başardı yada başaramadı.. Kimimiz ise hiçbir çaba göstermeden onun hayallerinde kalmasını sağladı. Rina’nın da konusunu hayaller üzerine. 3 Kafadar arkadaş, yok yok onlara arkadaş demek az kalır. Kardeş, can ciğer dost demek daha doğru olur sanırım :) Birisinin hayali sevdiği kızla evlenmek.. Diğerinin ise, hiç konuşmadığı ama deliler gibi sevdiği kişi ile konuşup, ona duygularına açmaktır. Ama bunların dışında ise üç arkadaşın bir ortak hayalide var. Kendi çabalarıyla yaptıkları şarapların, fabrika kurarak daha geniş çapta üretimini sağlamak.

Hatta buna o kadar çok inanmışlar ki bozuk para bile biriktirmişler, aç kalmışlar kimi zaman ama hayallerine inandıkları içinde vazgeçmemişler. Birçok formül denemişler kimisinde tam kıvamı yakalamışlar kimisinde ise olmamış. Bir başarısızlıkta vazgeçmek doğru da olmazdı zaten..

Şunu da atlamamak gerek aslında her ne kadar her gün formül üzerinde çalışıp daha iyi bir şarap için uğraşsalar da bu fabrika hangi parayla kurulacaktı? 2, 3 kasa üzüm satılarak mı? Yoksa balık satılarak mı bu para toplanacaktı? Tam bu sırada adaya gelen 2 Fransız (Ayrıca şarap fabrikaları da varmış :D) şarapların tadına bakıp beğeniyorlar. Çok iyi bir fırsat ayaklarına gelmiş olmasına rağmen içlerinden sadece biri bunu yakalayabiliyor. -Oda formül üzerinde günlerdir çalışan Ömer-. En zor kısımda burası sanırım. Ömer ne yapacak peki şimdi? Bir tarafta ailesi, diğer tarafta ise birlikte bunun hayalini kurduğu can ciğer arkadaşları.. Öte yandan ise bu hayalini gerçekleştirmek için önüne sürülen güzel bir imkan..

Hayat bazen seçim yapmak zorunda bırakır insanı. Sen ne yapacaksın? Doğru olanı mı seçeceksin. Yoksa yapman gerekeni mi?

Vedalaşmak asıl kalana değil gidene koyar..

Cemil, İstanbul’da kafe işleten başarısız ve mutsuz bir adamdır. Karısı Melahat, kızı Didem ve birkaç tane çalışanıyla beraber batmakta olan kafeyi kurtarmak için var gücüyle çalışmaktadır. Bütün uğraşlarına rağmen kafeyi kurtaramayacağını anlayınca Teoman adında bir tefeciden borç alır. Ama yine işler yolunda gitmez ve kafe tekrar batmanın eşiğine gelir. Bir de üzerine Teoman’ın parasını almak için sürekli rahatsız etmesi eklenince Cemil iyiden iyiye çıkmaza düşer. Bunun üzerine tesadüf eseri tanışmış olduğu çok zengin bir adam olan Behçet’in tavsiyesiyle ruhunu şeytana satar.

Cemil ruhunu şeytana sattıktan sonra komik olaylar zinciri başlar. Öncelikle Teoman olmak üzere bütün borçlarını öder. Kalan parasını da kadın ve eğlenceyle tüketmeye başlar. Ama hesaba katmadığı bir şey vardır. Anlaşma yaptığı kişi şeytandır ve oyunu kurallarına göre oynamayacaktır.

Şeytandan aldığı paralar sahte çıkmıştır. Önce polis düşer peşine. Ardından Teoman yediği kazığı hazmedemez ve Cemil’in kızı Didem’i kaçırır.

O güne kadar garip olayları mıknatıs gibi çektiğini zanneden Cemil’in bundan sonra yaşayacakları hayal bile edemeyeceği düzeye ulaşacaktır.

Bu bıçkının ailecek izleyebileceğin ve bir o kadar da keyif alabileceğin başka bir filmi ise, unutulmazlar arasında çoktan yerini almış olan bir yapımdır, Aman Tanrım! Bruce Almighty. Üstelik rol arkadaşları da Morgan Freeman, Jennifer Aniston, Steve Carell gibi usta oyuncularsa, değmesin yağlı boya.

Filmin konusuna değineyim bir zahmet. Öncelik olarak yapımın orijinal adı Bruce Almighty olup, bunun birde devam filmi vardır ki o da, Evan Almighty. İkinci filmde ise bu kez, zaten ilk filmde de gördüğümüz ve sevilen abimiz Steve Carell var başrolde. Ama ben Jim Carrey’li olana döneyim hemen. Başkarakter olan Bruce Nolan (Jim Carrey) bir televizyon muhabiridir. Bruce hayatından hiç memnun değil maalesef. Kız arkadaşı Grace (Jennifer Aniston) ile arası açılmış, iş yerinden, haksızlıklardan, şanssızlıklarından bıkmış ve hayatının tek düze gitmesinden boylu boyunca şikâyet etmektedir. Tüm bu yakarışlarından sonra en son karşısına birden Tanrı (Morgan Freeman) çıkıyor ve olaylarda bu noktadan sonra böylece başlamış oluyor.

Aman Tanrım, Aslında sabrın güzelliğini ve sınırlarının yanında, her insanın değerli olduğunu ve aynı şekilde yine her insanın hayatının da acısıyla tatlısıyla yaşamaya değer olduğunu gösteriyor ve bunu da gayet iyi etki hissettiriyor.

“Çorbayı ikiye bölmek mucize değildir Bruce, sihirbazlıktır. İki işte çalıştığı halde çocuğunu futbol antrenmanına götürmeye vakit bulan bekâr bir anne mucizedir. Uyuşturucuya hayır, eğitime evet diyen bir genç mucizedir.”

Bana göre şu bir gerçektir ki, hiçbir şey tesadüf değil. Her şey Allah’ın belirlediği düzene göre işler. Onca şey istersin, şükreder misin acaba? Eh değişir tabi. İşte Aman Tanrım filminin gösterdiği olay budur. Tüm bu etkenleri izleyiciye bunaltmadan ulaştırması çok büyük bir güzellik. Sırf bu yüzden de sinema âleminde yeri ayrı ve özeldir. Dünyada onca dini inanışın olmasına veya aksine inanmayan insanlara karşın rahatsız etmeden mesajları bir bir yerine ulaştırması çok takdir edilesi. Neyi benimsemek gerektiğini ve ya en azından kendinden büyük ve yüce bir varlığın kabulünün işlenişini eğlenceli bir şekilde ışık tutmayı beceren güzel ve ender filmlerden birisi olur kendisi. Üstelik bu unsurları da sıkmayarak ve akılda kalıcı mesajlarla vererek gösterince zaten yürekte kalmayı da, tebessüm ettirmeyi de başaran hoş bir film oluyor Aman Tanrım.

Yapım 2003 senesinde vizyona girdiği zamanlar “Allah” sıfatının film şeklinde kullanılmasından dolayı tartışılmış ve senaryosu da yadırganmıştı. Ancak işin aslı başka. Filmde verilen mesaj ise çok başka. Hele sen bi filmi izle zaten rahatça görebileceksin olayı. Vizyona girmesinden sonra ise Aman Tanrım izleyicilerin çoğunluğu tarafından da bağıra basılan bir film olmuştur ayrıca.

“İnsanlar basit ameleliğin değerini küçümsüyorlar. Orada özgürlük vardır. Dünyanın en mutlu insanlarından bazıları günün sonunda evlerine ter kokarak dönüyorlar.”

Son olarak diyeceğim o ki; yapım verdiği mesajlar ve oyunculuklarıyla zamanında harika bir iş koydu ortaya. Sanırım çoğunluk olarak böyle filmler gerçekten çok az ya da konusunun merkezinden uzak. O yüzden Aman Tanrım gibi yapımlar güzelce korunmalı, tozu alınmalı ve unutulmamalı. Bilakis ki film uzun yıllar akıllarda kalacak, belli. Bu filmi izle. İzle yani. İzlesen ne olur? Zamanını çok iyi değerlendirirsin, boşa gitmez. Kendinden bir şeyler bulacağın kesin. Hatta ve hatta rahatça görebilirsin gerçeğin güzelliklerini. Hele ki her şeyden zırt pırt şikayet ediyorsan mesela.. izle de azıcık sabırlı olmayı öğren. Allah’ın aşkına.

Haydi, güzelce ve iyice kal. Hoşça kal.

Fragmanı için buyuruverin;

Hani bazı filmler vardır hatta bunlar çok nadir görülür.. Kimi sahnesinde gülmenizi sağlarken, diğer sahnesinde ağlamanıza neden olan, bir başka sahnesinde ise uzun düşüncelere dalmanızı sağlayanlar… İşte bu adamlar bu tür filmleri çok iyi yapıyor. Bugün, birkaç gün önce “Bu filmi izlemeden ÖLME!” diyen bir arkadaşım vesilesiyle seyrettim ve izledikten sonra ne kadar haklıymış diye düşünmedim değil doğrusu :) Bu filmi nasıl anlatacağım size bilmiyorum ama denemeden zarar gelmez sanırım çünkü insanı bayağı bir etkisi altına alıyor..

Hayata karanlık ve sessizlik içinde merhaba demek.. Kendi karanlığı ve sessizliği içinde hayatı kendi doğrularıyla tanımaya çalışan Michelle’in davranışlarına artık dayanamayan ailesi kararını verir. Hiçbir tedaviden cevap alamadığı için ilk çocuklarını akıl hastanesine yatırmayı düşünürken son bir umut ile bir öğretmenin varlığından haberdar olurlar. Sağır ve kör olan gençlerin hayatı tanımasına yardımcı olan bir öğretmen.. Hangi ana baba zaten umutsuzluğa düşüpte tüm arayışlarını sonlandırır ki?

Bugüne kadar kızlarına karşı çok dikkatli davranan ve her isteğini yapan aile karşısında sert bir hocayı görünce bu eğitimin sonlanmasını ister.. Ki haklılar da yani.. Bazen sinirlense de insan bağırıp çağırsa da hiçbir zaman sert bir dil ile çocuğuna bağırmaya kıyamaz ya; hele ki çocuğunda bir hastalık varsa üzerine de daha çok titremez mi aile?? Fakat öğretmenimiz Sahai ise tam tersini düşünmekte.. Eğer ki Michelle yanlış bir davranış sergiliyorsa, ona bunu sert bir şekilde anlatıp doğruyu yapmasını sağlamalı ve düştükçe kendi kendine ayağa kalkmalı. Önünde zorlu bir süreç olduğunun farkına uygulamış olduğu derslerin başarısızlıkla sonuçlandığında varmaya başlasa bile umudunu yitirmeden ilk amacı olan çevresindeki şeylerin anlamlarını, isimlerini öğrenmesini sağlamaya çalışıyor..

Tam 20 gün.. Michelle’in kendi doğrularından vazgeçmeye pek de niyeti olmamasına rağmen 20 gün boyunca doğru bildiği şey üzerinden giden Sahai en sonunda bir sonuca varıyor ve artık etrafındaki nesneleri tanıyabiliyordu öğrencisi Michelle. Özellikle küçük kızın babası Sahai’nin yöntemlerini beğenmemesine rağmen görmüş olduğu sonuç karşısında bu eğitimi kabul etmeye karar veriyor..

Tabi bu bir başlangıç Sahai ve Michelle’in önünde upuzun, zorlu bir yol var. İkisi birlikte bizlere, umutsuzluğa kapılmadan hayatı tanımamızı, zorluklar karşısında nasıl başarıya ulaşabileceğimizi gösteriyor açıkçası.. Filmin her sahnesinde düşünmemizi, ders almamızı sağlıyor. Burada kesmezsem eğer filmin tüm detaylarını sanırım anlatacağım e tabi o zaman da izlemenize gerek kalmayacak :D

Benim hikayemdeki dünya farklı.
Sesler sessizliğe dönüşür..Aydınlık da karanlığa.
Benim dünyam bu…
Ne görülür, ne de duyulur.
Benim dünyamın tek bir ismi var: Siyah!

Filmi izledikten sonra etkisinden kolay kolay çıkamayacaksınız bunu size söyleyeyim. Hatta film listeniz varsa eğer ilk sıralara doğru yerleştireceğinizden de hiç şüpheniz olmasın. Tabi birde Hint filmlerine karşı ilginiz de başlayacak.. Son bir uyarı daha yapmak istiyorum bu filmde ağlamak, yok ben öyle her yerde ağlayamam ağır başlıyım diyorsanız eğer gözünüzden bir iki damla yaşın akması garantidir.. Yanınıza selpak almanızda yarar var :D

İyi seyirler..